مدت زیادی از حادثه خرداد شصت نگذشته بود که مامان را دستگیر کردند. آنچه هم در ذهن من ماند از این حادثه همین بود تا بعدها لابلای خاطره این و آن و همین اواخر از زبان مامان، چیزهایی از آن روز شنیدم. روزی که مجاهدین برای اعتراض به آنچه نگرانی از قبضه شدن حکومت به دست سران وقت جمهوری اسلامی می نامیدند، هوادارنشان را برای راهپیمایی، ساماندهی کردند.

آنچه هم رخ داد البته چیزی نبود جز هجومی وحشیانه به بهانه بیم از حمله مسلحانه و سازماندهی شده مجاهدین و جنگ، علنی شد و بعد از مدتی هم به نفع حکومتیان مغلوبه. بعد از آن درگیری های خیابانی، هر که را توانستند گرفتند و البته کم هم اعدام نکردند همان روزهای اول.

زمانی که آقایان ریاست جمهوری احمدی نژاد را رسما اعلام کردند، نیامده بودند که عقب بنشینند. و زد و خورد های بعد از آن هم همین را می گفت. و حالا راهپیمایی.

همان حول و حوش و کمی بعد از حادثه خرداد شصت بود که موضوع کودتای نوژه، از دیگر ابهامات ذهن کودکانه من، شکل گرفت. کودتایی که به یکی از اقوام خمینی نسبت داده شد و بعد از آن، قطب زاده، اعدام شد و شریعتمداری که آن موقع مرجع تقلید بود و برای خودش و خیلی ها که مقلدش بودند، آدمی شناخته شده بود، خانه نشین و بی لباس.

حالا هم حملاتشان به هاشمی، نه برای من تازگی دارد و نه عجیب و غیر قابل باور است. آن زمان، یک مرجع تقلید را از صحنه حذف کردند و حالا رییس مجمع تشخیص مصلحت خودشان و رییس خبرگانشان را .

هنوز که هنوزه کسی به من پاسخ نداده کودتای نوژه، بر اساس کدام مستندات قرار بود شکل بگیرد؟

اعترافات آقای قطب زاده که خودش متهم بود و در زندان به همه آن ها معترف شده بود؟ و مستنداتی که هیچگاه صحتشان را نفهمیدم و اصلا خودشان را هم نه دیدم جایی و نه شنیدم به دقت؟

حالا سخت است ده ها اتهام از اغتشاش در امنیت ملی و تلاش برای براندازی را چسباندن به میر حسین و خاتمی و کروبی؟ حساب هاشمی هم که با آن دزدی هایی که حتما کرده است و اعتراف هم خواهد کرد و اگر هم نکرد، مهم نیست، روشن است. 

خلاصه این روزها می ترسم، تمام وجودم بعد از ۲۸ سال، مملو از اضطراب و نگرانی است. دوباره با چه هزینه ای مردم سر جایشان خواهند نشست؟ خرداد ۸۸، کدام بخش از خرداد ۶۰ را تکرار خواهد کرد؟ و کدام جوانان قربانی تمامیت خواهی های گروهی خواهند شد که اقلیت اگر نباشند، تمام و اکثریت نیستند؟